Ben er weblogtechnisch eventjes tussenuit. Maarrr... binnenkort weer volop aanwezig! Dat u 't even weet.

Trouwens... had ik al gezegd dat Coen en ik erg goed kunnen headbangen? Zonder enige schaamte geven wij ons hélemaal! Getuige deze video, gemaakt tijdens de nacht van Live Earth.

Afgelopen weekend stond geheel in het teken van Live Earth. Zowel op TV als radio. Ook ík was aanwezig in de 3FM studio om mijn bijdrage te leveren. En terwijl ik enige tijd later aan iemand stond te verkondigen hoe blij we waren met het behaalde succes en het vlekkenloos verloop van deze uitzendmarathon, ontstond al snel een discussie...

Het begon met het thema Al Gore en zijn hoge energieverbruik. Zoals inmiddels bekend is, betaalt Gore elke maand een forse energierekening. Hij heeft een duur kantoor met allerlei hi-tech meuk en rijdt in een dikke wagen. Daarom zou Live Earth, volgens velen, de meest hypocriete zet allertijden zijn. En op basis van dát standpunt ontstond ook mijn discussie. Want waarom zijn er zo vreselijk veel mensen op uit om altijd overal maar kanttekeningen bij te zetten? Waarom moeten acties als deze meteen teniet worden gedaan met een vreselijk flauw tegenantwoord? Wat is de reden van het feit dat we niet gewoon eens massaal blij kunnen zijn met het feit dát er dit soort acties worden ondernomen? Dát er mensen zijn die proberen een levensgevaarlijke klimaatverandering een halt toe te roepen. En dát er mensen zijn die verder willen gaan om de wereld bewust te maken van een dreiging.

Tuurlijk! Het hele evenement heeft sloten energie gekost. Maar het doel heiligt de middelen. Daar wil ik niet alles mee gezegd hebben, want het is absoluut niet verkeerd om kritisch te zijn, maar dat vreselijke ge-ouwehoer over de energierekening van Live Earth vind ik echt té makkelijk. Al jaren lang bezoeken miljoenen mensen grote festivals als Lowlands, Pinkpop, Mysteryland, Innercity of destijds Live 8. Schaamteloos stromen horden mensen het festivalterrein op. Zonder ook maar een moment na te denken. En terecht, want je komt er om heel veel plezier te maken en om juist eens níet na te denken. Maar omdat Live Earth anders is en juist gaat over ons milieu, wordt spontaan een vreemde, kritische houding aangenomen. Ineens wordt alarm geslagen. Alleen maar omdat de energierekening van het evenement de boodschap lijkt tegen te spreken.

Nu kan iedereen massaal roepen dat een concert als Live Earth zoveel energie slurpt, maar stel je hetzelfde concert even voor zónder electriciteit. Geen geluid, waardoor niets te horen is. Geen catering, waardoor iedereen halverwege omvalt. Maar óók wel zo belangrijk; geen uitzending op radio en TV. En simpelweg geen artiesten, omdat die allemaal vervoerd worden met een vliegtuig of auto (tig kilometer fietsen is geen optie). Je kunt het willen doen zónder stroom, maar dan houdt het al snel op. Geen impact, dus geen effect.

Live Earth was perfect! En als meneer Gore inderdaad zo millieu-onvriendelijk bezig is (iets dat alleen op verhalen en een paar foto's gebaseerd is), moet hij snel indammen. Maar het affikken van dit soort grootschalige acties vind ik óók niet terecht. Een beetje nuance kan geen kwaad. En laat voorop staan dat ik zelf ook geen heilige ben. Maar ik ben blij dat ik aan Live Earth heb kunnen meewerken.

Voor wie de uitzending van vannacht gemist heeft: mijn eigen gitaar/zang versie van het nummer Dear mr. President van Pink. Maar dán in het Nederlands en dus met de titel Dag Minister President. Hierzo.

Martijn geeft uitleg...

Wat Pink kan, kan ik ook. En dus kwam er een Nederlandstalige versie van Dear Mister President, met in de hoofdrol niet Bush, maar Balkenende. En Dear Mister President werd Dear Minister President. Ik had er alleen even geen rekening mee gehouden dat ik niet kon zingen. En nog steeds niet trouwens. Het bewijs daarvan werd een tijdje terug geleverd toen ik de tekst live in de uitzending zong. Daar zijn opnames van. En die hou ik lekker in eigen beheer.

Om dit Pinkproject toch tot een goed einde te brengen heb ik de hulp ingeschakeld van iemand die wél kan zingen. Zijn naam is Sander Guis en zijn daden benne groot.

Dank dank...

Het hoge woord is eruit! En dat is niet het enige dat eruit komt. Over een paar maanden mag Barbara zich namelijk 'mama' noemen. Het heuglijke nieuws is namelijk dat ze hartstikke zwanger is. Oftewel... slapeloze nachten, zere tepels en een pot roze (of blauwe) verf voor de babykamer. Kapitalen kost 't, maar joh, je krijgt er zoveel liefde voor terug!

Hoe dan ook, gefeliciteeeeerd Barbara! En trouwens... 't wordt een kereltje.