Ik zou zo hier en daar wat van m'n Blogt muziekcolumnpjes herhalen. Bij deze een nieuwe.

DJ Bobo, Max, Ace of Base, Whigfield, Double Vision, Snap, DJ Paul Elstak, Dune, Talk of the town, Charly Lownoise & Mental Theo, Scooter, T.O.F, 2 Brothers on the 4th floor, Scatman John, Mark 'Oh, Tokyo Ghetto Pussy, Captain Hollywood Project....

Overal om me heen hoor ik mensen over de typische muziek van die periode. Blijkbaar is dat tijdperk, zo tussen 1993 en 1995, er bij iedereen met een ijzeren hamer ingeramd. Dat komt denk ik vooral door het feit dat, na een voorzichtige house-ontwikkeling, mensen de durf kregen om platen uit te brengen die op dat moment niet erg aansloten op de norm en de behoefte van de Top40. Ineens was daar 2 Unlimited met hun loveballad 'No Limits'. En ineens vlogen ons allerlei kopieën en andere bands van hetzelfde kaliber om ons hoofd. Het was geen probleem meer om een bassbeat op Play te drukken en die vervolgens tot minstens 4 minuten door te laten lopen, zonder enige afwisseling, en daar ook nog een beetje overheen te MC'en.

Binnen no-time ontstond een heel typisch cultuurtje van allerlei projectjes, vaak met maar één of twee succesjes, met vrolijke, soms wat agressieve, typische houseplaatjes. En van daaruit ging men nóg een stappie verder door ook de welbekende Happy Hardcore de markt op de schuiven. Iedereen vrat het. Maar weinig mensen leken nog een probleem te hebben met de muziek die voorheen vaak filosofisch werd omschreven als 'Stampherrie' of 'Pokkemuziek'.

Naast house en hardcore, werden ook heel veel ándere platen uitgebracht, waaronder ook hele toegankelijke, wat rustigere muziek. Zo kenden de 90'er jaren bijvoorbeeld The Connells met 74/75, The spin Doctors met Two Princes, Soul Asylum met Runaway Train en Therapy? met Diane. Ergens daarvóór was al even de reggae-plaat All that she wants van Ace of Base om de hoek komen kijken. Evenals de latere bijna-house plaat van Haddaway; What is Love?.

Ik kan niet goed omschrijven wat die tijd nou zou bijzonder maakt, maar iedereen heeft er wat mee. Zij het positief, zij het negatief. Blijkbaar heeft de plotselinge opkomst van de muziek destijds veel hoge ogen gegooid. Verzamel CD's als Now Dance en Yabba Dabba Dance (van bijv. Magnum of Dino) waren populairder dan ooit. Ze bevatten al díe muziek waar mensen warm van liepen. En omdat het voornamelijk ging om 'one-hit-wonders', voelde men niet de behoefte om complete albums van de artiest aan te schaffen. De artiest genereerde minder en kwam, na 1 rondje, niet meer fatsoenlijk aan de bak. Het was een circeltje. En het overkwam zovéél artiesten en bands, waardoor er veel beweging in zat, dus meer nieuwe muziek. Het maakte die periode afwisselend en er was altijd een keuze, ondanks dat men op den duur alleen nog maar die house zag. Irritaties doken op en rond 1996, 1997 was het vrijwel gedaan met de hype. Mensen waren uitgekauwd op de standaard en gingen luisteren naar andere muziek. Tóch had nog steeds iedereen die CD's in huis. Die CD's met het beste van 1993 of 1995. En nu nog steeds. Je kijkt, tijdens een opruimbui of vlaag van nieuwsgierigheid, je CD rek weer eens goed door en komt ze weer tegen... de hits uit de jaren '90!

Jemig... wát een glippert. Vandaag, woensdag de 25e, was het binnen no-time spekglad op de straat voor het BNN pand, waardoor ik, terwijl ik moest remmen, gewoon doorreed over het beijzelde wegdek. Mijn auto schoof recht op een rij geparkeerde auto's af. In alle snelheid wist ik me te redden door een lompe ruk aan de handrem en een hengst naar rechts aan het stuur. Zijwaarts kwam ik tot stilstand met het hart m'n keel. Naast me klapte door de gladheid nog nét even een dame van haar fiets.

Was ik doorgegleden, dan had ik allereerst een airbag mogen begroeten en mijn collega's moeten uitleggen waarom hun auto door mij was aangereden. Maar nóg belangrijker... ik ben nog heel! Is dát even mooi!

In de replay... uit de oude doosch, maar nog steeds zwaar toepasselijk; m'n oude Blogt muziekcolumnpjes. Vandaag, tijdens het dagelijks internetstruinen kwam ik ze weer tegen. Binnenkort weer een andere.

Eventjes geleden hoorde ik The Monkees en The Beatles. Ik hoorde Cream, Jimi Hendrix, Marvin Gaye en BB King. Voorbeelden van acts die allemaal één ding gemeen hadden; een te gekke vintage sound.

Krakende versterkers, schorre stemmen, ongekende ruis en geknars. Allemaal onderdeel van dat typische geluid van vroeger. Nu vrijwel niet meer te evenaren als het gaat om de techniek die erachter zit. Simpelweg omdat techniek toen nog lang niet zoveel uit handen nam als nu. Er zat nog veel technisch handwerk achter. Grote knoppen en weinig opties, waardoor improvisatie (zelf combinaties en standen verzinnen) erg belangrijk was. Het spul was groot, maar vooral oerdegelijk. Met zorg samengesteld. Niet in een fabriek waar ze met duizenden per dag de deur uit gingen. Ploerten van versterkers en bakbeesten van mengpanelen, maar tóch vaak met een geluid alsof er drie kilo stof tegenover stond. Een krakerij van hier tot Simbabwe en vocals die totaal over de zeik gingen. Soms ook nog 's compleet vals, omdat opnames niet zomaar even in detail konden worden nagemonteerd. In één keer goed inspelen en zingen*. Dat was het credo. Als iemand even vals ging, moest dat maar. Zolang de opname niet bezaaid was met fouten en er dus wel mee door kon, werd deze zonder pardon op LP geknald. Alstublieft! Da's dan 20 piek.

Tóch heeft élke plaat met dit karakter vreselijk veel charme. Hoe slechter de sound, hoe beter het gevoel (al houdt het natuurlijk op als je er écht geen moer van kan volgen). Over het algemeen heeft die oude sound in nummers veel te vertellen. Veel meer dan tegenwoordig is zo'n klank, naast het nummer zelf, een tijdsopname van dat moment. Het liedje zegt iets over in welke tijd het is opgenomen. Vaak omdat teksten nog wat anders waren, maar voornamelijk vanwege de muziekstijl zelf. Echter, de "slechte" geluidskwaliteit benadrukt dit nog 's extra, want dat was typerend voor die tijd. Tegenwoordig zijn alle opnames relatief steriel en vlekkenloos. De geluidskwaliteit zelf zegt niet erg veel meer. Waardoor je weer gedwongen wordt de informatie uit de plaat zélf te halen, wat je natuurlijk ook als voordeel zou kunnen zien.

Het grappige is dat een aantal bands en artiesten van tegenwoordig poogt de vintage sound van toen (60/70) te evenaren. Lenny Kravitz bijvoorbeeld, is er één die zich daar fulltime mee bezig houdt. Het regelen van oude versterkers, kabels, gitaren en studio apparatuur. Alles om een lekkere oude sound neer te zetten. Echter, bij Kravitz blíjft iets nieuws en hips doorschemeren. En juist dát maakt zijn muziek boeiend. Het is zijn kracht.

Een band die nóg meer in de buurt komt van het oude geluid zijn The Black Keys. Een soort ruige combi tussen het oude Cream (met Clapton) en Jimi Hendrix. Als je het hoort gooi je het op 70'er jaren, maar niets is minder waar. The Black Keys opereren nú. In de tijd van digitale technologieën en ultramoderne studio apparatuur. En om dan alsnóg zo'n vet, oud geluid neer te zetten verdient meer aandacht dan het krijgt. Immers, The Black Keys gaan commercieel gezien als een stoomtrein zonder kolen.

Tegenwoordig proberen we op allerlei manieren oude elementen terug te brengen in onze hedendaagse muziek. Enige tijd geleden schreef een gitartist, waarvan ik de naam niet weet, zelfs een boek over het gitaargeluid van The Shadows. Hij had een groot gedeelte van zijn leven besteed aan het vinden van de juiste klank, maar het was hem nog niet helemáál gelukt. Het Shadows gitaargeluid was uniek en blijkbaar niet te kopiëren. Wie wil nou nog beweren dat de huidige apparatuur zo'n retevette voorsprong heeft? In dat opzicht zeg ik 'nee'. Hoewel ook ík gruwelijk kan wegdromen bij een moddervet, gloednieuw mengpaneel of een glimmende gitaar amp.


En dan nu een gepast slotwoord:
Wederom sta ik te trappelen om je tips. Heb je zelf vintage muziek suggesties die je absoluut wilt delen, gooi ze dan even op de reacties. Ik wacht met smart en ga de beste tracks binnenkort uitzenden op de radio, waarover later meer.

*Voor nu ben ik weg en zou ik in het kader 'een opname met een paar foutjes is niet erg' eigenlijk niet meer moeten kijken of er nog spelfouten in deze tekst zitten. Als ze erin zitten, zijn die typerend voor dit moment, zal ik maar zeggen. Ik zet ze alléén niet op LP.

Ik ben weer weg.

Je zit op de achterbank van een gebooste, verlichte taxi, kijkt tegen het achterhoofd van Edo aan en probeert zoveel mogelijk vragen goed te beantwoorden, zodat je met 1000 euro naar huis kan. Dat is ongeveer het principe van het nieuwe BNN programma Cash Cab. Gemist? Klik hier. Binnenkort is het overigens ook online te spelen. In dat geval volgt hier een update.

Ik ben aan het begin van dit jaar zwaar achtergebleven als het gaat om lijstjes. Daarom bij deze gewoon een paar hippe, nieuwe platen, random uitgetikt en zeker klaar voor veel meer toevoeging, aangezien er veel meer te gekke 'sjit' bestaat op het moment. Geen officieel lijstje, maar gewoon wat tracks voor de vorm. Tips zijn natuurlijk erg welkom. Muziek die je zeker even moet horen. Dan kan ik ze vrijdag weer meenemen in die flitsende radioshow.

* Gavin Degraw - Chariot * Jamie Lidell - Multiply * Hi Tack - Say say say * Jupiter Ace - 1000 years * Jaybee - Shattered dreams * Dannii Minoque - Perfection * Pharell Williams - Angel *

Nu bestaan er nogal wat artiesten die het in Nederland niet lekker doen. In de States gaan ze als een racket, maar er blijft in ons kikkerland maar weinig van over. Over het algemeen meer het gitaargerag. Niet de herrie tot op het bot, vol van tergende metalmeuk, maar je kent ze wel... die strakke, commerciele, platgestreken gitaarplaatjes. Erg lekker. Erg jammer ook dat onze lijsten er niet op gebouwd zijn om bij voorkeur dát soort platen toe te laten.

Check bijvoorbeeld de muziek van Josh Kelley. Een soort van John Mayer kloon, maar dán simpeler, milder en zoetsappiger. Maar met een enorm gevoel voor lekkere, eerlijke muziek. C'est fantastique! Vooral de tracks 'Small town boy' en 'Amazing' (o.a. hier te vinden) zijn erg OK. En aangezien zijn nieuwe album Almost Honest net is uitgekomen, lijkt het me niet verkeerd zijn naam hier nog even te noemen. Dus bij deze: JOSH KELLEY!

Over een tijdje doen we voor de verandering weer eens een nieuwe Nachtkoorts show op TSFM. Met (vrijwel) alleen díe muziek die je niet vaak meer hoort en té freaky is om de grote markt mee te bedienen. Hopelijk mét Luuk. Hij heeft beloofd speciaal voor de volgende Nachtkoorts over te vliegen vanuit Hilversum. Bij deze bied ik je gewoon een autorit aan, Luuk. Geen gedoe met gates, boarding passes en turbulentie. I'll keep you posted!

BNN buddy Vincent (verwacht niet te veel van zijn website) was zo vriendelijk mij op een prachtige weblink te wijzen; een ronduit geniaal geknipte belspelcompilatie van een aantal belspellen die Nederland rijk is. Compleet in een verkeerd verband getrokken doormiddel van het alom bekende 'cut/paste' commando. Wát een kloteklus moet dat geweest zijn. Werkelijk alles komt aan bod. Zo leer je bijvoorbeeld een paar coole sexstandjes kennen. Zien? Hierzo! Dit maakt een belspel wel weer erg leuk. Hulde aan de maker dus.

UPDATE: Ow goodie! Er bestaat een Part Two! Nóg seksueler, ruiger en dommer. Alleen de clou van het einde ontgaat me even...