Vanmorgen was weer een boeiende ochtend om in de trein te stappen. Half Nederland besneeuw, de rest beregend. En niet te zuining ook! Ik zat nog niet in de trein of er werd een prachtige omroep gedaan: "Dames en heren, de trein rijdt een beetje langzaam, zoals u wel merkt. Wij zullen dan ook niet harder gaan rijden dan 40 kilometer per uur (sneltrein), aangezien er sneeuw ligt". Ik moest even denken aan de herfstbladeren. Vormen zíj het probleem niet, dan is het wel de sneeuw. En dát terwijl Nederland toch geen wildvreemde is van een flinke sneeuwbui. Ze zouden er toch gewend aan moeten zijn. Anyway, met een flinke vertraging (het laatste stuk ging beter, omdat het dáár alleen regende) kwam ik alsnog op de plek waar ik zijn moest. Doorweekt, moe, maar vooral vol positieve energie om er weer een leuke dag van te maken. Eerst BNN, vervolgens vanavond weer een nieuwe Guis Laat op TSFM. Het was overigens bij BNN waar collega Vincent gisteren nog even flink werd gemarteld...

Voordat hij ook maar kon beseffen dat hij onderdeel was van een échte ontvoering, zat hij languit in een bureaustoel met een flinke lading tape rond zijn handen, romp, enkels en op zijn mond (het laatste zorgde voor een verrassende stilte). Zonder aarzelen werd hij als een soort van levende sushi door BNN internet dude Frank naar buiten gereden en recht voor een deur van een ander bedrijf in hetzelfde pand geparkeerd. Een flinke hengst aan de deurbel schudde de hele toko wakker. Er werd naar buiten gekeken (wat de ontvangsthal is) en wat ze zagen was een ogenschijnlijk gekidnapte, blonde gozer met óók nog eens een joepert van een emmer op z'n harses. Hij kon geen kant op. Uiteraard stond de rest van de BNN'ers zich achter een ruit een breuk te lachen. Een aantal foto's en schone onderbroeken later, werd Vincent uit zijn lijden verlost en weer terug gereden naar zijn kantoor. Tape eraf, welkom terug!

Je maakt wat mee op zo'n denderende donderdag. En zowaar werd er later óók nog even gewerkt...

PS: Blijf die digitale sKoen hieronder in gaten houden. Er zijn wat exemplaren binnen die er over een paar dagen onder komen te staan. Het aanbod blijft gelden, dus blijft allen sturen, die handel!

Vorig jaar, rond deze tijd, sloeg mening guislive.com bezoeker op hol in Photoshop (of Paint, however you like it) om de digitale sKoen te vullen. Het leek me leuk als ik ook via internet eens wat in m'n schoen zou krijgen. Dat lukte aardig en ik kreeg dan ook een niet al te kinderachtig arsenaal aan leuke cadeau's als een échte Balkenende, een Piet, een bos wortelen, een vrijheidsbeeld en een microfoon. Dingen waar ik het jaar zeker wel mee door ben gekomen.

Echter, dit jaar is het weer tijd voor een nieuwe sKoen. Inmiddels een maatje groter, anders van kleur en lekker ingelopen. Kortom, een dijk van een gymp die je zeker even moet vullen of gewoon zélf op je website kunt plempen. Hij is namelijk voor zowel mannen als vrouwen geschikt en kan door iedereen op zijn webstek worden geplaatst door het plaatje te downloaden. Zo vind je hier en hier een paar voorbeelden van vorig jaar. Full it up, die sKoen! Stuur je cadeau hier naartoe. Enne... begeleid het nog even met een pakkend, rijmend tekstje. Iets als "Sander, heb ik het je al verteld? Je krijgt waarempel ál mijn geld!".

Ik kan niet achterblijven door niet even te melden dat de Sint afgelopen zaterdag is aangekomen in Nederland (dat wisten we nog niet). Ik heb mijn schoen niet gezet, dus ik denk dat de Sint mijn chocoladeletter bij de buren heeft afgegeven. Zo gaat dat bij de Wehkamp geloof ik ook altijd. Anyway, ik vind het cool dat 'ie er weer is. Hopelijk doet hij ook BNN en TSFM nog even aan...

By the way: op de website van het Sinterklaas Journaal vind je beelden van de intocht van 1964. Erg geinig om 's te zien, aangezien ikzelf toen nog niet bepaald geboren was.

Stel je voor dat The Shining, The Shining niet zou zijn. Dat het niet langer gaat om een griezelige, psycho film, maar een regelrechte comedy. Kortom, laat The Shining met een rotvaart van zijn voetstuk afpleren met de geniale trailer die onlangs verscheen op het wereld wijde web.

De trailer is afkomstig van een voormalig student van Columbia University, Bob Ryang, inmiddels assistent director. Het was destijds de bedoeling een trailer in elkaar te flansen die kaarsrecht tegenover het originele concept zou staan. Alles behalve dat wat de maker van de eigenlijke film in gedachten had. En dan kom je bij The Shining toch al snel op comedy uit. Je ziet meteen wat een kracht audio (muziek en stem) en een juiste videomontage heeft. De trailer zet je compleet op het verkeerde been. Kijk en huiver naar deze fantastische Shining trailer. Meer info op deze fijne link.

Je kent ze wel, die momenten op je werk aan het einde van de dag waarop je je verveelt en honger krijgt, omdat je het avondeten al hoort roepen in de verte. Het is op dat soort momenten geweldig om jezelf te pijnigen door, samen met je collega's, allerlei stijlvolle foto's met daarop heerlijke gerechten en diner's van het web uit te wisselen via Messenger. Linkjes rondsturen om elkaar het water in de mond te bezorgen. Het wordt alleen een nadeel als je, zoals ik, nog 2 uur terug moet reizen voordat je thuis bent en dus ook dán pas kan gaan eten. Maar onderweg denk je dan aan al die foto's die je gezien hebt, waardoor het eten stukken beter smaakt!

Hoe dan ook, digitaal eten rondsturen is gemeen en hongermakend, maar het is wel te gek om naar die overheerlijke k(l)iekjes te kijken, zo rond etenstijd. Probeer het eind van de middag eens. Hieronder een paar voorbeelden die het vast goed zullen doen. Nogmaals, het eten smaakt er beter door, tenzij je ineens aan de 'left overs' van gisteren moet...

Plaatje 1, plaatje 2, plaatje 3, plaatje 4, plaatje 5, plaatje 6, plaatje 7 enne... plaatje 7. Doekje d'r bij?

Gisterenavond realiseerde ik mij ineens dat ik op deze fijne webstek geen woord gesproken heb over het concert dat ik effies geleden bezocht in het Burgerweeshuis, Deventer. Een accoustisch concert van het meest rockende wijf van dit moment; Beth Hart. Met een stem die als een drukgolf over je heen komt en een muzikaliteit waar je U tegen zegt, is zij één van de weinige pure, eerlijke en eigenzinnige zangeressen van dit moment. To the bone, stoer, puur en steeds populairder. Blijkbaar heeft Nederland behoefte aan eens iets anders dan een Chipz, K3 of Jan Smit. Heel langzaam zie je Beth Hart's concerten steeds meer uitverkocht raken en hoor je mensen over haar albums praten. Iets dat een aantal jaren geleden ook al stond te gebeuren toen ze een hitje had met L.A. Song, maar haar succes kapot dronk en door haar platenmaatschappij werd uitgezwaaid. Ze is nu terug. Sterker dan ooit! Hoewel...

We waren al eerder bij Beth Hart. Dat was te gek. Echter, het laatste concert viel enigzins tegen. Absoluut niet vanwege Beth Hart zelf, want die zingt overal even goed. Echter, het Burgerweeshuis had blijkbaar nogal veel moeite met het geluid. De gitarist (John Nichols) was vrijwel niet te horen en moest erg zijn best doen om boven de piano en strot van Beth Hart uit te komen. Puur een volumekwestie. Ook besloot Hart zelf halverwege een andere microfoon te pakken, aangezien de microfoon waar ze eerst in zong zogezegd 'fucked up' was. Erg slordig dus.

Naast al dit technisch geweld leek het publiek er ook nog eens weinig trek in te hebben de koppen dicht te houden en te luisteren. Het begon een beetje op een kroeg te lijken, waar aangeschoten en zelfs stomdronken, neervallende leipo's keihard om allerlei grappen stonden te bulderen en dwars door de muziek heen aan het lullen waren. Niet echt iets voor bij een sierlijk, bescheiden, accoustisch concert. Erg jammer en vooral irritant dus. En zo waren er meer bezoekers die zich eraan stoorden, zo blijkt uit het forum van het Burgerweeshuis.

Beth Hart zélf was dus te gek. Haar stem is kneppelhard (wordt nogal eens vergeleken met Janis Joplin, maar Hart is stiekem beter), maar erg lekker en er gaat geen noot vals. De liedjes die ze schrijft zijn vrijwel allemaal autobiografisch en tekstueel erg goed. Dus kom je ooit een flyer tegen met haar naam erop... GAAN!

Beth Hart Homepage
Beth Hart Fanpage