
Vanmiddag liep ik als een oude vrouw met een grote, witte tas waar een prei uitstak, door de straat. Ik kwam terug van de supermarkt voor een pakje boter, een potje mayo, wat pilsjes en dus die prei. Toen ik in de winkel voor de honderdduizenden mayonaises stond, viel me op hoe vreselijk veel keuze er is tegenwoordig. Vreemd genoeg drong het eigenlijk nú pas tot me door, wat misschien ook wat zegt over de frequentie waarmee ik een supermarkt binnenstap. Maar goed... die mayo dus. Wát een verscheidenheid aan potjes en bakkies. Wát een smaken en tintjes. Alles heeft zijn functie en alles is beter dan de rest. Kortom, allemaal goed. De één bevatte nog méér citroen dan de ander. Er stond zelfs een mayonaise met kruiden bij. Zonéén waarvan ik met mijn gezonde verstand besluit dat het dan volgens mij geen mayo meer is, maar iets anders. Mayo moet kaal zijn.
Als ik zo voor die kast met potten sta, vraag ik me af waar het in vredesnaam allemaal voor dient. Iedereen ramt over mekaar heen met precíes hetzelfde product, maar dán met een ander etiketje of een nét iets ander smaakje. We kunnen alles krijgen wat we willen. Slim als sommige fabrikanten zijn, kopiëren ze het etiketje van de buurman, zodat de consument (die blijkbaar als achterlijk wordt beschouwd) zich wellicht vergist en de verkeerde (of juist de góede) meeneemt. Het grappige is dat de fabrikant van het replicabakje daarmee toegeeft niet van zichzelf onderscheidend te zijn, maar door een kopietje het vertrouwen van de klant moet scheppen. Ineens vraag je je af of er wel zoveel verschíllende producten bestaan. Ze zijn ánders, maar vaak lang niet zo verschillend, blijkbaar. Als dat wél zo was geweest, was het de klant meteen opgevallen een ander product in huis te hebben om de volgende keer dubbel zo goed op te letten welk pakje men uit de stelling haalt, waardoor pakjes die op elkaar lijken geen zin meer hebben.
Al meerdere malen heb ik me verbaasd over een TV spot die regelmatig voorbij kwam. Het ging om aardappelen. Deze groente hebben we tegenwoordig onderverdeeld in verschillende categorieën. Zo heb je frituuraardappelen, bakaardappelen, kookaardappelen, patataardappelen en meer van dat soort speciale karakterpiepers. Nog steeds snap ik niet wat er mis is met mijn grote zak Aldi aardappelen. Ok... er zit een berg zand op en af en toe schep je er wat rotte exemplaren tussenuit, maar in de kern blijft het een aardappel. Natuurlijk snap ook ík wel dat niet iedere aardappel dezelfde is en dat er verschillende soorten en 'merken' bestaan, maar tot nu toe kon ik met precies dezelfde pieper zowel frituren en bakken als koken en er patat van maken. Ik geloof dus niet zo in wonderaardappelen.
Tijdens mijn Multimedia studie, die ik vorig jaar heb afgerond, had ik het vak 'Marketing'. Er werd gepraat over de truc van reclame; mensen laten geloven dat ze iets nodig hebben en dat dit stukken beter is dan hetgeen ze al hebben. Je zult er dolgelukkig van worden. Je omgeving zal weer stralen en ook jijzelf zit stukken beter in je vel. Da's natuurlijk precies wat reclame doet. En dat moet ook wel. Anders zou niemand meer iets verkopen in de 'keiharde concurrentiestrijd'. Je gaat toch geen doornormale aardappel gebruiken om er patat van te maken?!? Daar hebben we speciale aardappelen voor. Drie keer zo duur, maar wél veel beter.
Ik zit nu te bedenken hoe ik deze lap tekst ga afsluiten, want het is niet echt een filosofisch onderwerp met enorme diepgang. Ik denk alleen wél dat ik vanavond eens extra ga genieten van mijn doornormale, goedkope biertje. Ik weet dat er vreselijk veel bétere te koop zijn die misschien veel lekkerder zijn, maar daar maal ik even niet om. We zijn allemaal verwend. Misschien vergeten we soms wel te genieten en bepaalde dingen te gek te vinden. In dit geval een zanderige prei...