En toen was daar een flink aantal weken geleden ineens het bericht dat Pink zou optreden in Enschede. Wij lachen natuurlijk, omdat Enschede nou niet echt 'the place to be' is als het gaat om optredens van de groten der aarde. Maar al snel bleek het niet om een grap te gaan. Pink zou inderdaad optreden in Enschede. Mooi in de buurt, dus ach... waarom ook niet?

Ik ben nou niet bij uitstek de ultieme Pink fan, ondanks dat ik haar nieuwe album 'I'm not dead' wel te gek vind. Dus daar stond ik, voor de deur van Go Planet Enschede, wetende dat het meer dan ooit gigantisch mee, of vreselijk tegen kon gaan vallen. Ik liep de zaal binnen zonder precies te weten wat me te wachten stond. Ik was de perfecte toeschouwer, omdat ik alleen maar objectief kon zijn.

Twee DJ's (geen idee wíe) stonden de menigte op te warmen. Met een groot camouflagenet op de achtergrond en de DJ Booth op de voorgrond deden ze hun act. Niet slecht en zeker goed voor een flinke dosis aan moddervette beats. Met een mooie climax werkten ze toe naar hun eigen ontknoping, waarna ze plotseling ophielden en het licht in de zaal weer aan ging. En dát terwijl wij toch écht op mevrouw Moore (Pink) stonden te wachten.

Twee gigantische beeldschermen hingen te hangen naast het podium. Die lieten gedurende bijna een uur allerlei wilde videoclips van andere artiesten zien met tussendoor wat Pink spotjes. Het zou dus nóg langer duren voordat het concertgeweld zou losbarsten.

Maar... na een kwartier of drie werd het dan tóch weer donker in de zaal. Een grote gloed van blauw licht werd op het camouflagenet gericht. Er klonk mysterieuze, kerkelijke muziek. Een beetje Era achtig. Uit de loopplank, die naar het podium leidde, verschenen twee monniken met een kaars in de hand. Ze liepen in een rustig tempo richting de planken en verdwenen. Ondertussen zwelde de muziek aan en met een spetterende climax viel het grote camouflagenet naar beneden. En daar stond een stoere Pink in politie uniform.

En toen was het kwaad geschied. Pink got me! Onder begeleiding van een vreselijk goede band, speelde ze eerst een flink aantal bekende platen. Iets dat ik als niet-Pink-kenner natuurlijk alleen maar kon waarderen, want ach... dan kun je nog een beetje meeschreeuwen enzo. Je kent het wel. Niet veel later werd een rustmoment ingezet. Pink verscheen in een witte avondjurk en nam, samen met haar backingvocals, plaats op de "loopplank". Ze speelde een aantal akoestische nummers. En dat was het moment waarop ik het gevoel had dat het concert wat indutte. Maarrrrr... Pink is ook niet gek haalde daarná dubbel zoveel uit de kast. Het publiek leek pas echt los te komen toen ze een eigen versie van het nummer 'What's up' van The four non blondes ten gehore bracht. De alom bekende bloemetjes werden flink buiten gezet. Ze deed live de Stupid Girls clip na, bracht een Lady Marmelade parodie, danste op een motor, hing in een net, bla di bla. Eén grote, spetterende show dus. En dat vond ik ook wel eens grappig om te zien, want normaal gesproken sta ik bij concerten alleen maar naar statische bandjes te kijken.

Maar dán Pink's slotact. Ze had zogenaamd al afscheid genomen, klaar voor de toegift. Die moest dus nog komen. En daar werd op een prachtige manier op ingespeeld. Op de schermen was in grote, rode digits een aftellende klok geprojecteerd. De klok gaf een countdown weer naar het moment dat Pink weer op zou komen voor haar laatste paar songs. Toen de klok bij nul was, klonk een oorverdovend applaus. Pink schoof het podium weer op en zong nog wat gevoelige liedjes. Om vervolgens definitief af te sluiten met, wat mij betreft, het hoogtepunt van de avond; Pink in linten aan het plafond! 'Get the party started' (met 'Sweet dreams' vleug) schalde loeihard door de zaal en na de nodige voorbereiding, klom ze zelfverzekerd en al zingend (heb erop gelet; hartstikke live!) in een tweetal roze linten die vanuit het plafond naar beneden kwamen. Wat ik niet wist was dat Pink een complete circusact zou gaan neerzetten. Ze klom de linten in, de band begon harder te spelen en uiteindelijk, na veel bombarie, barste het slot los. Twee gigantische kanonnen aan de zijlijn spoten de zaal vol met snippers, terwijl Pink rondjes draaide in haar linten. Het publiek was uitzinning en ook ik, eerlijk toegegeven, stond met kippenvel en open mond te kijken. Je kunt het fragment hier bekijken.

Na het concert was ik overrompeld. Ze zingt goed (en vooral ook álles live), ziet er lekker uit (verhip!), geeft een te gekke show weg en heeft een erg goede band achter zich staan. Maar dat mag ook wel, want ze neemt standaard een crew van 100 man mee. Go Planet moest zelfs 9 (!) kleedkamers bijbouwen om de meute aan te kunnen.

De filmpjes die je hierboven op de links vindt, zijn niet allemaal gemaakt in Enschede. Er bestaan wel versies uit Enschede, maar de filmpjes die ik voor de links nodig had, waren zó crappy opgenomen dat het geen goed beeld geeft. Maar ach... ik ben de beroerdste ook niet. Ik heb m'n verhaal tóch al gedaan, dus kijk allen mee... naar de live beelden van het Concert van Pink in....

Enschede!
(De stad die zichzelf hiermee flink op de kaart heeft gezet! Shampoo!)

This entry was posted on donderdag, oktober 26, 2006 at donderdag, oktober 26, 2006.