Even geleden werd ik verrast met een heftige email van mijn internet provider. Er was een trojan virus op mijn computer aangetroffen. Als ik de hele frietbakkenzooi niet binnen 5 dagen had verwijderd, zou mijn lijn worden 'gesloopt' (vakterm) met misschien zelfs heraansluitingskosten als traktatie. Ook goedemorgen!

Eén of andere eenzame nerd had weer een prachtexemplaar van een Trojan in elkaar geboetseerd en natuurlijk was ik de gelukkige ontvanger. Ongemerkt, want dat is wat een trojan zo goed en doeltreffend maakt. Op de één of andere manier was mijn provider dus wél op de hoogte, aangezien ik mailtjes scheen te versturen naar vreemde adressen. Er waren dan ook klachten binnengekomen, zo werd mij verteld.

Ik in de rats! Vooral omdat ik binnen 5 dagen actie moest ondernemen, maar de brief pas 3 dagen na dagtekening bij me op de deurmat lag. Ik had dus welgeteld 2 dagen om ervoor te zorgen dat ik geen slachtoffers meer maakte en mijn verbinding mocht behouden. Ik kan niet zeggen dat ik compleet afhankelijk ben van mijn computer, maar het komt toch zeker in de buurt. Geen internet was dus iets waar ik écht niet op zat te wachten. Daarom pleegde ik allereerst een telefoontje naar de provider, waarin ik natuurlijk ook nog even moest laten weten dat ik er niet veel vrolijker van werd dat het op deze manier moest. Niet erg vriendelijk, vond ik. Ik was me namelijk van geen kwaad bewust, maar moest er wel zo goed als direct voor opdraaien. "U moet natuurlijk wel een virusscanner installeren. En heeft u ook een firewall draaien?". "Man! Ik heb die hele computer potdicht gestampt met alle mogelijke scanners, guards en vuurmuren! Dat maakt het ook zo idioot!". "Toch moet u binnen de 5 dagen actie ondernemen, anders moeten wij toch echt maatregelen nemen, meneer".

Nu was ik al een tijdje van plan om de hele handel leeg te halen en opnieuw te installeren. Windows zat namelijk al een tijdje tegen zijn welbekende oei-het-wordt-me-nu-echt-te-veel dip aan. Het werd dus laat die avond. Om half twaalf precies had ik alle meuk verwijderd en kon ik weer aan de slag. Hopelijk was ik van het virus af.

En dát was ik! Ik kreeg geen melding van de provider meer. Ik heb nog even gebeld met de mededeling dat het nu echt niet meer aan mij kon liggen. Dat was prima, vonden ze.

Iets waar ik vervolgens ook niet op had gerekend was het feit dat mijn emailadres op een zogenaamde 'blacklist' was komen te staan. Kortom, ik kon mijn berichten niet meer verzenden via mijn standaard offline email tool (iets als Outlook). Webmail werkte wél, maar dat vind ik zelf dan weer ruk. Ik moest een geautomatiseerd verzoek sturen richting de admin. Hij zou binnen 24 uur (wat 48 werd) weer toegang verlenen, zodat ik mijn mail terug kreeg. Na in spanning te hebben gewacht, kreeg ik alles terug. Ik kon weer verzenden en ontvangen. Wat ook scheelt is dat ik 15 kilo lichter was.

Wát een heisa, zeg! Je wordt met je snufferd in een laag stof gedrukt zonder dat je daar op zit te wachten. Natuurlijk snap ik dat er haast achter zit en dat de medegebruikers evenmin op míjn emails zitten te wachten, maar dit was toch wel heel heftig. De manier van benaderen grensde aan het agressieve, ondanks dat ik snap dat ik zelf de oorzaak was.

Maar ik hoor u allen denken: "Joh, wat is nu je punt?!? Wat de vuk is de clou van je verhaal?!?". Nou... niets eigenlijk. Bouw je bak gewoon goed dicht!

This entry was posted on vrijdag, maart 31, 2006 at vrijdag, maart 31, 2006.