Zo... inmiddels weer bekomen van alle vakantie beslommeringen (foto's volgen nog), zal ik weer n's een stukkie tikken.

Toen ik een paar dagen na mijn weekje kust thuis zat, kreeg ik de CD Chariot van Gavin Degraw onder mijn neus geschoven. Ik had er nogal hoge verwachtingen van, aangezien I Don't Want To Be een retevette plaat is. Ik drukte de CD in de speler en begon met een torenhoog volume af te spelen. En dat loonde. Hij begon niet met raggende gitaren, diepe drumpartijen en moeilijke bas constructies, maar gewoon met een paar simpele noten (Follow Through) en wat zang. Wat zo begon, bleek later, ook in andere nummers, een gevalletje lekkere, typisch Amerikaanse muziek. Erg goed.

Door familie en vrienden word ik regelmatig bestempeld als 'introfiel'. Dat wil zeggen dat, als ik een nieuwe CD koop, ik bij voorkeur eerst alle intro's doorspeel, zodat ik in een korte tijd een goed beeld krijg van wat erop staat. Dit deed ik ook weer bij Chariot en kwam na een paar tracks tot de conclusie dat het misschien een beetje eenheidsworst zou zijn. Dat de nummers wel een keertje zouden gaan vervelen en dat zijn stemgeluid op den duur irritatie op zou wekken. Echter, na de CD eens fatsoenlijk beluisterd te hebben, kwam ik erachter dat niets van dat het geval was.

De nummers op Chariot zijn over het algemeen allemaal goed. Soms wat melig en zoetig, maar over het algemeen lekker. Toch komen de tracks wat betreft power niet erg dicht in de buurt van I Don't Want To Be. Blijkbaar was dat ook meteen de uitschieter en vind je voornamelijk easy going pop/rockliedjes op de CD. Een CD die uit twee delen bestaat. Het ene deel compleet platgeproduceerd en gladgestreken, het andere deel tamelijk mager en leeg. Deel twee is namelijk een live versie van deel 1, waarin Degraw met zijn piano en gitaar dezelfde liedjes speelt. Gewoon omdat hij dat zelf graag wilde en niet akkoord ging met alleen een overgeproduceerd album. Voor de consument leuk, want die ontvangt dus geen 1, maar 2 CD's bij aanschaf. Maar nogmaals... de live versie klinkt wat magertjes en als het aan mij ligt niet levendig genoeg. Da's dan weer jammer.

Het album heeft dus letterlijk twee kanten. In mijn ogen een mooie collectie te gekke liedjes die het vooral goed zouden doen in de auto, op een beschonken avond thuis, aan het strand, op de radio of tijdens werkzaamheden waarbij een lekker muzikaal behang goed van pas zou komen. Voor mijzelf is het geen CD waarbij ik eindeloos wegdroom, tot op het bot meevoel en compleet mijn gedachten kan laten gaan. Maar dat hoeft ook niet, want Gavin Degraw is volgens mij niet artiest die dat doel met zich meesleept.

Gavin Degraw is een coole dude met coole liedjes die hij allemaal op een leuk album heeft gezet; Chariot. Ondanks alles zeker de moeite waard. Dus... koopt um!

This entry was posted on donderdag, juli 28, 2005 at donderdag, juli 28, 2005.