Zonet hoor ik de plaat 'Thriller' van Jackson op de radio. Ineens besef ik me dat ik via deze fijne website nog geen enkele keer aandacht aan de "man" besteed heb. En dat terwijl ik afgelopen maandag toch écht in volle spanning met vrienden voor de TV hing om te kijken hoe het zou aflopen voor Wacko Jacko. Vroeger (en eigenlijk nog steeds) was ik een die-hard fan van 'm. Ik had al zijn muziek, mijn kamer hing vol met posters en ik had een glimmende hanschoen (het handelsmerk van Jackson's Billy Jean tijd). Vriendjes leerden zelfs Jackson pasjes van me wanneer ze een playbackact deden op school. Je ziet... het ging ver, maar ach... wat wil je? Groep 8...

Toen ik hoorde dat Michael Jackson was vrijgesproken was ik eigenlijk best blij. Op de momenten dat hij zijn eventuele misdaden gepleegd zou hebben, zijn we er gelukkig niet bij geweest, dus we zullen nooit voor 300% zeker weten hoe ver Michael's liefde voor kids gaat. Wat ik wél weet is dat ik gevoelsmatig nooit in de veronderstelling ben geweest dat hij te ver zou zijn gegaan. Eerder was ik geneigd te zeggen dat zijn aanklagers vooral op een pak geld uit waren. Wie beter dan Michael Jackson kun je dan aanschrijven en zelfs aanklagen? Niemand.

Ik vind het cool dat hij vrijuit gaat. Als op wat voor manier dan ook alsnóg zou blijken dat hij het heeft gedaan, zou ik als eerste roepen dat hij wat mij betreft de gevangenis in kan. Maar zolang dat nog geen enkele keer écht bewezen is, blijf ik een Jackson fan. Heal the world! ;-)

This entry was posted on zaterdag, juni 18, 2005 at zaterdag, juni 18, 2005.