Beth Hart...
Zondag trad Beth Hart op in Popcentrum Hedon, Zwolle.
Beth Hart brak in Nederland door met het nummmer
LA Song in 1999.
We namen de bus en trein richting Zwolle. Al van te voren in
de wetenschap dat het wel eens moeizaam zou kunnen gaan
verlopen, gezien het geweldige openbaar vervoer dat Nederland
rijk is (<-cynisme).
Iets voor achten in de avond vloog de Hedon deur open en
werden we, als gehakt in de molen, de deur binnen gedrukt. Ik
deed nog even een fikse plas en liep toen de zaal binnen. Voor
zover het 'zaal' mag heten. De oppervlakte is minimaal, maar
des te gezelliger. Rookmachines stonden alvast wat voor te
roken, bedreadlockte dames draaiden driftig de juiste geluids-
preset op hun mengtafel en langbehaarde mannen met
zaklampen plakten kabels en regelden de amps. Altijd weer een
heerlijk sfeertje, die wat-gaat-er-komen-spanning vooraf.
Wat er komen ging wisten we in grote lijnen; Beth Hart, met in
het voorprogramma Kirsten, de dame die onlangs scoorde met
het nummer No Psycho. Ze begon om 20:30 uur en speelde
een half uur lang. Ze was erg ok, maar wat een beetje in haar
nadeel werkte was het feit dat ze solo optrad met alleen een
gitaar als muzikale backing. Logisch, want de wet van het op-
treden schrijft over het algemeen voor dat het voorprogramma
nooit boeiender mag zijn dan de hoofdact, wat natuurlijk best
logisch is.
Kirsten vloog het podium af om 'm vrij te maken voor Beth Hart,
die een half uur later opkwam...
Wát een verschijning!
Een met tattoos behangen rockchick met een metersbrede grijns
op d'r porum. Ze wist niet hoe snel ze achter haar "piano"
moest gaan zitten (een Kurzweil synthesizer om precies te zijn).
Daar aangekomen begon ze spontaan een ellenlang verhaal over
neuken, muziek en haar thuisland, America. In al dat enthou-
siasme werd ook het publiek aangestoken en er hing meteen een
te gekke, ongedwongen sfeer. Ze maakte nog wat goeie grappen
(wat had dát mens een humor) en begon te spelen; het nummer
Mama. En daarmee dwong ze meteen respect af. Wát een
metershoge dijk van een stem. Rauw, kneppelhard, scherp, maar
ook weer retegevoelig. Moelijk uit te leggen...
De formule voor haar optreden bestond uit een climax van
aanwezige bandleden. Ze begon solo, maar per nummer kwamen
er meer bandleden op. Totdat de hele set-up compleet was.
Je weet dan weer precies waarvoor je kwam: muziek! Wát een
gevoel, wát een klasse, wát een wereldmuzikanten. Voor het eerst
bleef ik ook écht nummer voor nummer enorm geboeid. De
persoonlijke benadering van Beth Hart maakte de sfeer
eromheen te gek.
Toen riepen de wijzers van m'n horloge. We moesten terug,
anders zouden we niet meer thuiskomen. Ineens wist ik weer
waarom ik zo de pest heb aan het openbaar vervoer in Nederland.
Een klein uur hebben we maar bij d'r concert kunnen staan.
Toen moesten we de bus halen. Opweg naar het station en weer
terug naar huis. De wetenschap dat je zomaar wegloopt bij een
retegoed concert maakt je gek. Daarom weet ik zeker dat, als ik
over een tijd een auto'tje koop, ik deze doop in de
duurste champagne.
Hoe dan ook...
Mocht je op zoek zijn naar een concert dat je compleet onderste-
boven schopt en dat je doet inzien dat er ook nog échte
muzikanten bestaan tussen de wirwar van de veelal platgeprodu-
ceerde muziek van tegenwoordig, stap dán eens naar Beth Hart.
Totale verrassing vanuit een onverwachte hoek.
Zorg alleen dat je met de auto gaat...
Beth Hart brak in Nederland door met het nummmer
LA Song in 1999.
We namen de bus en trein richting Zwolle. Al van te voren in
de wetenschap dat het wel eens moeizaam zou kunnen gaan
verlopen, gezien het geweldige openbaar vervoer dat Nederland
rijk is (<-cynisme).
Iets voor achten in de avond vloog de Hedon deur open en
werden we, als gehakt in de molen, de deur binnen gedrukt. Ik
deed nog even een fikse plas en liep toen de zaal binnen. Voor
zover het 'zaal' mag heten. De oppervlakte is minimaal, maar
des te gezelliger. Rookmachines stonden alvast wat voor te
roken, bedreadlockte dames draaiden driftig de juiste geluids-
preset op hun mengtafel en langbehaarde mannen met
zaklampen plakten kabels en regelden de amps. Altijd weer een
heerlijk sfeertje, die wat-gaat-er-komen-spanning vooraf.
Wat er komen ging wisten we in grote lijnen; Beth Hart, met in
het voorprogramma Kirsten, de dame die onlangs scoorde met
het nummer No Psycho. Ze begon om 20:30 uur en speelde
een half uur lang. Ze was erg ok, maar wat een beetje in haar
nadeel werkte was het feit dat ze solo optrad met alleen een
gitaar als muzikale backing. Logisch, want de wet van het op-
treden schrijft over het algemeen voor dat het voorprogramma
nooit boeiender mag zijn dan de hoofdact, wat natuurlijk best
logisch is.
Kirsten vloog het podium af om 'm vrij te maken voor Beth Hart,
die een half uur later opkwam...
Wát een verschijning!
Een met tattoos behangen rockchick met een metersbrede grijns
op d'r porum. Ze wist niet hoe snel ze achter haar "piano"
moest gaan zitten (een Kurzweil synthesizer om precies te zijn).
Daar aangekomen begon ze spontaan een ellenlang verhaal over
neuken, muziek en haar thuisland, America. In al dat enthou-
siasme werd ook het publiek aangestoken en er hing meteen een
te gekke, ongedwongen sfeer. Ze maakte nog wat goeie grappen
(wat had dát mens een humor) en begon te spelen; het nummer
Mama. En daarmee dwong ze meteen respect af. Wát een
metershoge dijk van een stem. Rauw, kneppelhard, scherp, maar
ook weer retegevoelig. Moelijk uit te leggen...
De formule voor haar optreden bestond uit een climax van
aanwezige bandleden. Ze begon solo, maar per nummer kwamen
er meer bandleden op. Totdat de hele set-up compleet was.
Je weet dan weer precies waarvoor je kwam: muziek! Wát een
gevoel, wát een klasse, wát een wereldmuzikanten. Voor het eerst
bleef ik ook écht nummer voor nummer enorm geboeid. De
persoonlijke benadering van Beth Hart maakte de sfeer
eromheen te gek.
Toen riepen de wijzers van m'n horloge. We moesten terug,
anders zouden we niet meer thuiskomen. Ineens wist ik weer
waarom ik zo de pest heb aan het openbaar vervoer in Nederland.
Een klein uur hebben we maar bij d'r concert kunnen staan.
Toen moesten we de bus halen. Opweg naar het station en weer
terug naar huis. De wetenschap dat je zomaar wegloopt bij een
retegoed concert maakt je gek. Daarom weet ik zeker dat, als ik
over een tijd een auto'tje koop, ik deze doop in de
duurste champagne.
Hoe dan ook...
Mocht je op zoek zijn naar een concert dat je compleet onderste-
boven schopt en dat je doet inzien dat er ook nog échte
muzikanten bestaan tussen de wirwar van de veelal platgeprodu-
ceerde muziek van tegenwoordig, stap dán eens naar Beth Hart.
Totale verrassing vanuit een onverwachte hoek.
Zorg alleen dat je met de auto gaat...
<< Home